Ωρα 6.44

,,ο κολλητός zero point κοιμάται του καλού καιρού δίπλα μου κ εγώ
χαζολογάω και σκέφτομαι οτι αυτή τη φορά πέρασα super στην Αθήνα..
Η πρώτη φορα που ήρθα κ έμεινα για μένα κ για τους φίλους μου,για
να περάσουμε καλά και αλήθεια,το καταφέραμε..'Απειρο γέλιο,άπειρες
φωτό,άπειρος χορός και πολύ καλή μουσική..

Θα π[ω αλήθεια..Υπήρξαν στιγμές που σε σκέφτηκα πολύ,πολυ δάκρυσα κιόλας
αλλά δε με πήρε από κάτω.Πέρασα όμορφα κ αποτοξινώθηκα κιόλας.Όχι από
τις κακιές μου συνήθειες,αλλά από το πρόσωπό σου.Χιχιχιχιχιχι....

Ακόμη σκέφτομαι το σχόλια της θείας Donnas στο άλμπουν των φωτογραφιών μας με
τα παιδιά : μπορείς απόψε να βγείς με όλες τις τσούλες της γής!

όμορφα πράγματα,όμορφα πράγματα,όμορφα πράγματα..Κ δανείζομαι τη φράση του αγαπημένου
μου μούτρου [την πιο συγκινητική στιγμή μου των τελευταίων 5 ημερών] :

αγάπησέ με σα να είμαι ο παιδικός σου έρωτας!



τα φιλιά μου!

επειδη...

...τελικά είμαι πολύ in love κ κυρίως επειδή αυτό το κομματάκι το έμαθα απο εσένα....





Όπου εσύ κ εγώ!!!!απλά κ αληθινά!!!!!!!!!!!!!!!!!


μουατς μουατς μουατς!

Βρεχει,

βρέχει πολύ γαμώτο κ πάλι έπεσε η διάθεσή μου..Αντε να βρεις δουλειά,
αντε να παρω μπρος πάλι,άμτε μια καινούρια ζωή πάλι από την αρχή..

Νιώθω κουρασμένη.Πολύ κουρασμένη για να κάνω το οτιδήποτε.Γιατί απλά,
απογοητεύτηκα..Για να ηγηθείς λέει μιας ομάδας πρέπει να έχεις ένα
μέρος να την πάς.Το ίδιο ισχύει κ για τη ζωή σου.Στην προκειμένη
περίπτωση για τη ζωή μου.

Πίστευα οτι παίρνω αποφάσεις,τελικά αλλοι κινούν τα νήματα.Κουράστηκα μωρέ.
Κάτι θέλω επιτέλους να μου πάει απόλυτα καλά,χωρίς προσπάθεια,χωρίς πολλη
σκέψη.

Με έπιασε η κλάψα.Βλακεία μου.Αάσα,κλείνω τα μάτια,γυρίζω το διακόπτη κ
πάλι από την αρχή...Ουφ..

6 χρονια παρα 43 ημέρες..

Μπαίνουμε στο club με το Εφάκι,κοιτάμε στη γωνία
κ βλέπουμε τον ξαδερφούλη μου με το Γιαννάκη.
Δίνουμε τις τσάντες μας στο μπαρμαν κ ο Γιαννάκης
μας κάνει το roadrunner(μπιπ μπιπ) να γελάσουμε!

Γρήγορα να παραγγείλουμε ποτό,1.15 πρέπει να είμαστε
σπίτι.Στην απέναντι πλευρά είναι ο Αλέξης.Ο ΘΕΟΣ!
Καστανός,ψηλός,γεροδεμένος με πράσσινα μάτια..

Παίρνω το Γιαννάκη αγκαλιά κ αρχίζουμε να χορεύουμε
κ αυτός στραβώνει:

-Ακου να σου πω!εγώ ειμαι 19 χρονών,δεν είμαι κανενας
μαλάκας να με χρησιμοποιείς για να ζηλέψει ο μαλάκας
απέναντι.

-Δε σε κοροιδεύω!του απαντώ.

-Καλα,καλα..Αντε παμε τώρα να φύγουμε γιατί πέρασε η ώρα,
θα πάμε τους άλλους πρώτα κ θα τα πούμε στο τέλος εμεις.

Παίρνουμε τις τσάντες μας,κατηφορίζουμε τον πεζόδρομο
και στριμωγνόμαστε στο παλιό ιμπιζάκι του.

Αφήνουμε την κολλητή Έφη σπίτι κ είμαστε στο δρόμο να
αφήσει κ εμένα.Το σκέφτομαι,το ξανασκέφτομαι και του
πετάω με ύφος:

-Ειπες θα πας εμένα τελευταία,πάμε το Γρηγόρη πρώτα.

Με κοιτάζει,κοιτάζει απο τον καθρέπτη τον ξαδερφούλη
και μου λέει "οκ"

Πάμε λοιπόν το Γρηγόρη κ φτάνουμε στο θεατράκι,κάτω απ'το
σπίτι μου.Αρχίζει να μου λέει διάφορα και καταλήγουμε να
φιλιόμαστε και τα λοιπά.Δεν το σκέφτηκα πολύ.Μετά κάτι μου λέει,
με ξενερώνει απίστευτα,με πάει σπίτι..Στο γυρισμό το χέρι του
ακουμπούσε στο πόδι μου κ εγώ κοιτούσα έξω από το παράθυρο.

Ανεβαίνω τρέχοντας στο δωμάτιό μου..Το επόμενο μεσημέρι Κυριακής
με παίρνει τηλέφωνο απο ενα Αθηναικό νούμερο.Είναι στης Μαριλένας
και μου λέει,μου λέει..Είμαι καθισμένη στο πάτωμα,μπροστά από το
στερεοφωνικό και κρυώνω..

-Ει,δε με ακούς που σου μιλάω?
-Τί?Συγνώμη,δεν άκουσα..
-Λεω,δηλαδη εμείς τώρα τα'χουμε?

Σηκώνομαι από το πάτωμα..Σκέφτομαι "Δε γαμιέται?"

-Ξερω'γω?Μαλλον..

κ αυτός γελάει.Δε μου αρέσει το γέλιο του.Αυτός ήταν 19 & εγω 16.

Κ 6 χρονια παρα 13 μερες πριν,ετσι αποφασισαμε να είμαστε μαζί.

6 χρόνια παρα 13 μέρες μετά,όποτε σε σκέφτομαι η εικόνα που έρχεται
στο μυαλό μου είναι εσύ,με δακρυσμένα μάτια να δαγκώνεις το κάτω χείλος σου
και να μου λες:

"Ρε Λινακι πως πετάς έτσι 5,5 χρόνια?Ρε Λινακι σ'αγαπάω.."

Ούτε καν το άγαρμπο γέλιο σου..

Σ'αγάπησα περισσότερο απ'ότι νόμιζα,περισσότερο απ'όσο ποτέ θα μάθεις,
περισσότερο απ'όσο άντεξα να σ'αγαπήσω.Κοντά 6 χρόνια.Μια ζωή.

Εισαι πια 25 και ειμαι 22.Σ'αποχαιρετώ επίσημα,μόλις σ'έβγαλα από τη
ζωή μου κ σου εύχομαι απο δώ και πέρα στη ζωή σου να έχεις ανθρώπους που
σε αγάπησαν όσο εγώ.Όχι όπως εγώ,όσο εγω..Να είσαι καλα ματια μου..

Για σένα...

....περιπλανιόμουν χαμένη χθες,θέλοντας να πετάξω,αλλά φοβόμουν να δοκιμάσω..Τότε,κ'άποια σαν εμένα βρήκε κάποιον σαν κ εσένα κ απο
τότε τίποτα πια δεν είναι το ίδιο..

..Απλά κ αληθινά,σε σκέφτομαι,σε νοιάζομαι κ χαμογελώ..Γεμίζεις τη
σκέψη μου,τη μέρα μου,την καθημερινότητά μου..

..Αληθινά..Πώς γίνεται να ερωτευθώ τον τρόπο που ερωτεύθηκες κάποια
άλλη τόσα χρόνια πριν?Πώς γίνεται να ερωτεύθηκα τα μάτια σου?το χαμογελό σου..
Τη φωνή σου?Πως?...

..να νιώθω οτι σε ξέρω τόσο καλά όταν τόσα χρόνια μόνο σε εβλεπα?..

..χαμογέλα μου,αγκάλιασε με,είμαι έτοιμη για σένα..

..Στο εξομολογήθηκα κ εσυ με φίλησες..Κ να μην το έκανες όμως
δε θα με πείραζε!Στο είπα για να το ξέρεις,γιατί ο πραγματικός
έρωτας δεν είναι υπεράνω..Είναι αδιάντροπος κ υπεράνω όλων καλέ μου...

..Ψυχουλίτσα μου!Ναι!Αυτό είσαι!