Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2009

Ακούω...

.........μέσα στον ύπνο μου κάτι.Μιά φωνή,ένα γέλιο..

Άλλες φορές ακούω πράγματα πεζά:μιά πόρτα να ανοίγει,κορναρίσματα,
έναν συναγερμό να ουρλιάζει..





Θυμάμαι όταν πρωτοπήγαμε στο σπίτι αυτό τα βράδια(που ακόμα
δεν είχε γεμίσει μαγαζιά η περιοχή) άκουγα στον ύπνο μου
τη θάλασσα..Θάλασσα..Όμορφη και αναγκαία για μένα..

Θυμάστε το καλοκαίρι που σας έγραφα ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ για τα
μπανάκια μου,ε?Κι εγώ..



Αλλά..Όταν κοιμάμαι είμαι στην αγκαλιά σου και όταν ξυπνάω
μαζεμένη στη γωνιά μου για να μή σε ενοχλώ εσύ λείπεις..


Γιατί δεν το καταλαβαίνω πάντα όταν φεύγεις?Γιατί σε μυρίζω..



Επάνω μου και δίπλα μου..Μυρίζω το άρωμά σου,την καθημερινότητά σου,
την κούρασή σου,τα αστεία σου και την καληνύχτα σου..




Όμως όταν ξυπνάω και έχεις φύγει,ή όταν ξυπνάω για να φύγω σκέτομαι
οτι δέν είναι και άσχημα που πάντ γυρίζουμε σπίτια μας..













Σου λέω πως "αν δεν το λήξουμε τώρα,δε θα χωρίσουμε ποτέ"


Μου απαντάς με πονηριά και σηκώνεις το φρύδι ναζιάρικα
"έχεις βρεί άλλον?Δέ με αγαπάς?"



Και γελάμε..Είναι δυνατόν?Πάντα είμαι δίπλα σου και μόνο δίπλα
σου και μόνο για σένα και μόνο με σένα..


Μου λές "πότε θα το αποφασίσεις να μείνουμε μαζί?"


"Όχι.Είναι νωρίς και σε αγαπάω πολύ για να μας το κάνω
αυτό"

"Τί ενοείς?"


"Τα λάθη τους εγώ δεν θα τα κάνω.Όχι μόνο για σένα.
Για τον εαυτό μου"




Και σκέφτομαι και σκέφτομαι και σκέφτομαι..Είσαι ο ανθρωπός μου?
Σίγουρα είσαι.Και ξαφνικά πετάγεται στο μυαλό μου μια λέξη:





ΤΩΡΑ



Και μετά μια άλλη.Αύριο?












Αχ,αχ,αχ............Αυτά θα με φάνε..





*Και τώρα σηκώνω κι εγώ το φρύδι ναζάρικα..

6 σχόλια:

gregory είπε...

Νινετα μου τα ομορφα της ζωης μας τα ζουμε μεχρι σταγονας...και βασταμε και ..καβαντζα..για μερικες συνεφιες.
δεν αφηνουμε ποτε κατι που μπορουμε να το κανουμε σημερα ...για αυριο...

μου θυμισες το καλοκαιρι που .ζωγραφιζες..δεν εγραφες...

εισαι κουκλα...χαιρετε..

nineta είπε...

Καλημέρα Greg μου.Πω,πω κρύο..

Ετοιμάσου για Καλάβρυτα!

Mikros Alitis είπε...

Νινέτα τίποτα δεν κρατάει για πάντα, ούτε ο έρωτας, ούτε καν η ζωές μας (αν και πολύ θα το ήθελα το τελευταίο). Αυτό που μένει όμως είναι οι όμορφες στιγμές, οι όμορφες αναμνήσεις που μας χαρίζουν και που χαρίζουμε. Αυτές είναι που αξίζουν και μένουν αθάνατες

nineta είπε...

Μικρέ Αλήτη σωστά..Πολύ σωστά..

Όμως,αρχικά εγώ ΔΕΝ θα ήθελα να
ζήσω για πάντα και έπειτα,είμαι
πολύ παρτάκιας για να σταματήσω
να περνάω καλά.Η αγάπη,ο έρωτας,η
φιλία ευτυχώς ή δυστυχώς δεν
είναι προϊόντα για να έχουν
αναγκαστικά ημερομηνία λήξης άρα
να πρέπει να καταναλωθούν μέσα σε
x χρονικό διαστημα.

Πάνω απ'όλα σε ευχαριστώ που
με το σχόλιό σου με έβαλες
στη διαδικασία να σκεφτώόλα
αυτά.

Και φυσικά,καλώς ήρθες!!!!

Mikros Alitis είπε...

@Νινέτα θα ήθελα πραγματικά να πειστώ μια μέρα ότι μπορεί να κρατήσει κάτι για πάντα. Θα το ήθελα όσο τίποτα άλλο... Εύχομαι να έχεις δίκιο

Καλημέρα, και καλώς σε βρήκα :-)

nineta είπε...

Στο εύχομαι.Βέβαια..Εδώ που τα
λέμε,ο χρόνος και η διάσρκεια
είναι πράγματι κάτι υποκειμενικό
και "το για πάντα" είναι όπως και
να το κάνουμε σχετικό.

Τα φιλιά μου :)))