Ταξίδι..

11/03/07....

Ξεκινήσαμε για Θεσσαλονίκη..Κρύο και βροχή..Ομίχλη που μας καθυστερούσε..Ακόμα μακρυά ήμασταν από το δωμάτιο του νοσοκομείου..Δυό μέρες μακρυά από τις στιγμές εκείνες που θα έκριναν για πάντα το αύριό μου..Τον άνθρωπό μου..
Και τελικά φτάσαμε εκεί..Μπήκαμε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου που θα μας φιλοξενούσε για 1 ημέρα..Μια μέρα ακόμα μαζί στα τρία όμορφα χρόνια μας..Ίσως η τελευταία μας..Ίσως η πρώτη μιας ζωής χωρίς πόνους,χωρίς κούραση..
Χέρια ενωμένα..Ματιές και τόσα λόγια να ειπωθούν που δέ χωράνε σε ένα μόνο κουρασμένο βράδυ..Τί να πείς και πού να δώσεις κουράγιο;Στους φίλους;Στους γονείς;Στον άνθρωπο που λατρεύεις ή στον ίδιο σου τον εαυτό;
Αν;Αν κάτι δεν πάει καλά τί να κάνω;Μια άδεια ζωή πώς να τη ζήσω και γιατί;Γιατί Θεέ μου σε εμάς αυτό;Γιτί σε μένα;Δε μου χάρισες μια οικογένεια..Μια στιγμή ευτιχισμένη..Γιατί μου το κάνεις αυτό;Όχι άλλη μοναξιά,μή τον πάρεις μακρυά μου..
Τελευταίο τσιγάρο παρέα στο μπαλκόνι,θέα στην Περαία..
Μια αγκαλιά σφιχτή και ύπνος χωρίς όνειρα..

12/04/07

Πρωινό και τρέχοντας στο μεγάλο νοσοκομείο για τις εξετάσεις..Γιατροι,ιστορικό,ακτινογραφίες,υπέρηχοι..Το δωμάτιο που θα μας φιλοξενήσει τον υπόλοιπο καιρό..

13/03/07

06:00..Μπαίνουν οι νοσοκόμες και τον παίρνουν μακρυά μου..Χέια σφιχτά μέχρι τον προθάλαμο του χειρουργείου..Αντίο..Αντίο ψυχή μου..Θα είμαι δίπλα από την πόρτα και θα ακούω την ανάσα σου..Σ'αγαπώ από την πρώτη στιγμή..Να είσαι δυνατός και άσε τα άλλα σε μένα..

14:00..Γιατρέ..Γιατρέ..Ο Γ.;Όλα καλά κορίτσι μου,ελάτε να τον δείτε..Ανάστατοι παλμοί,εντατική και ξεπέρασε τον κίνδυνο..Όλα θα πάνε καλά..Το δύσκολο πέρασε..

02:00..Νινέτα..Έφυγε ο μπαμπάς μου..τον χάσαμε..Η κολλητή μου..Και για ποιόν να χαρώ και για ποιόν να κλάψω..Ζωή..Σιχαμένη αρρώστια......Σε μια μπανιέρα με καυτό νερό στο τηλέφωνο μέχρι να παγώσει..Μαζί πάγωσε και η ψυχή μου..Δάκρυα μαζί με έναν αγαπημένο άνθρωπο που ήταν τόσα χιλιόμετρα μακρυά μου..Πού να μείνω και πού να πάω..Ποιόν να παρηγορήσω πρώτα;Κι εσένα σ'αγαπώ,μαζί θα το περάσουμε κι αυτό..Μή μου κλαίς κοριτσάκι μου..Άσε εμενα,ξέρω από πόνο...
__________________________________________________________________________________

24/07/08

Ξεκινήαμε για Θεσσαλονίκη..Βόλτα και διάθεση για αστεία!Θα βρώ και τα δυό παιδιά που μιλάμε τόσο καιρό!Είμαι σίγουρη πως αυτή τη φορά θα είναι τέλεια!!!

Στο δρόμο γι το ξενοδοχείο περάσαμε από κείνο το νοσοκομείο..Γύρισα το κεφάλι μου..Δέ θέλω να θυμάμαι..Τώρα είμαστε μαζί,δε χρειαζόμαστε κανένα γιατρό..Κανένα φάρμακο..Έχουμε ο ένας τον άλλο και μια ζωή μαζί!Δώσε μου το χέρι σου,το χέρι που πάντα σφιχτά σε ό,τι κι αν γινόταν κρατούσα και πάμε να διασκεδάσουμε!Είσαι 24 και είμαι 21,ΠΑΜΕ!

26/07/08

Καφέδες,ψώνια,βόλτες παρέα..Η δική σου είναι η καλύτερη από όλες!Σ'αγαπώ..Α!Τα παιδιά!Ήρθαν!

Πρόσωπα ευγενικά,καρδιές ζεστές..Περάσαμε όμορφα!Πάλι τους καραγκιόζηδες κάνουμε αλλά χαλάλι!Ας μάθουν όλοι πόσο καλά είναι στην πόλη μας!Πόσο ωραία είναι η παρέα μας!Ματιές συνομωτικές..Ξέρεις εσύ..Σ'αγαπώ!!Πές κι αυτό..Και το άλλο!Άσε,θα το πώ εγώ!Γέλια..Βόλτα στην παραλία,4 νέα παιδιά χωρίς σκοτούρες!Μου αρέσει αυτό το βιβλίο!Το μικρό Νικόλα;Γιωργάκη είσαι αφασία!!Η σοβαρή Ειρηνη αρχίζει να ανοίγεται..Δένει η παρέα στο ποτό!Φωτογραφίες..Ιστορίες..Αυτό είναι η καλή ζωή!Θα ερθετε κι εσείς;Μπά...Νάζια η μουρλονινέτα και η απάντηση αλλάζει!Θα έρθετε;Μάλλον!

Η ώρα περνάει και πρέπει να πούμε αντίο!Αγκαλιές και φιλιά!Θα τα ξαναπούμε!Ευχαριστώ!Για όλα!!

Τελικά οι bloggers είναι κανονικοί!Όχι κομπλεξικοί,όχι κολλημένοι,όχι κακοί..Το αντίθετο!Άσε που "κάποιος" θα πάρει και πτυχίο!

Θεέ μου σε ευχαριστώ..Για τις όμορφες στιγμές που με αφήνεις να ζώ..

ΟΚ,το κεφάλαιο "φιλία" είναι δύσκολο και σημαντικό.Θέλει τρελή δουλειά και προσπάθεια.Είναι τεχνική και κουραστικό.
Πρέπει πάντα να είσαι εκείγια τους φίλους σου,να δίνεις λύσεις στα προβλήματά τους.
Σίγουρα να αισθάνονται οτι τους αγαπάς και τους σκέφτεσαι και να προσπαθείς να πενάτε καλά.
Ο σεβασμός όμως παιδάκια μου θεωρώ οτι είναι το σημαντικότερο όλων.Η αίσθηση οτι κάποιος εκέι έξω σε έχει βάλει ψηλά στη ζωή,στο μυαλό και στην καρδιά του.Δεν περιγράφεται.
Είδα μια κοπέλα που περάσαμε μαζί 7 χρόνια(σχολείο) και την είχα χάσει για περισσότερα.Χάρηκα που είναι καλά,που είναι γερή και χαρούμενη.Τα είπαμε,φιλί στο μάγουλο και αυτό ήταν.
Όλες οι σχέσεις κάνουν τον κύκλο τους;Δηλαδή ξεκινάνε από χαμηλά,περνάνε διάφορες φάσεις και κάποτε καταλήγουν στο σημείο μηδέν.Εκεί τελειώνουν όλα.Μέσα στον κύκλο υπάρχουν κοινές αναμνήσεις,εμπειρίες που μας μένουν.
Αυτό που θέλω να καταλάβω είναι αν η φιλία είναι αναλώσιμη.Ξοδεύουμε τόση ενέργεια και μετά τι;Γίνονται όλα αυτά τα χρόνια αναμνησεις;
Πείτε με αχάριστη αλλά εγώ θέλω ανθρωπους δίπα μου και όχ θολές εικόνες "για να θυμαμαι".
Φίλους πάντα είχα 5-6,οι οποίοι έχουν αλλάξει όμως πάντα είχα και θα έχω σταθερές στη ζωή μου.Έτσι νιώθω εγώ τη φιλία.Χρώματα,τραγούδια,μυρωδιές και αγγίγματα.Αγάπη φυσικά και σιγουριά.
Στην τελική τί είναι οι φίλοι μας;Μπαταρίες που τις χρησιμοποιούμε κι όταν μας τελειώσουν τις πετάμε;

Να ενημερώσω τις μουρίτσες που διαβάζουν οτι μάλλον την μεθεπόμενη εβδομάδα θα είμαι μάλλον Θεσσαλονίκη οπότε ακούω προτάσεις.
Τα φιλιά μου σε όλους :))))))))))))

2 Γάμοι και 1 κηδεία........

Να ξεκινήσω από τα ευχάριστα των ημερών..Έγιναν λοιπόν οι πρώτοι γάμοι μεταξύ ατόμων του ιδιου φύλου..Και γιατί όχι δηλαδή;
Απόλυτα λογικό μου φαίνεται 2 άνδρες ή 2 γυναίκες να θέλουν να περάσουν μαζί το υπόλοιπο της ζωής τους.
Αλλά για μένα το να παντρεύεσαι για τους λάθους λόγους(βλέπε οικονομικά,επιχειρήσεις,κληρονομικά,για να μή λένε οπι γύρω σου διάφορα κου του λου που) είναι παιδιά μεγάλο κόμπλεξ.
Παντρεύεσαι γιατί γουστάρεις να παντρευτείς και για κανέναν άλλο λόγο.Τέλος.
Αλλά άμα παντρευτεί κανένας φίλος μου το γκόμενό του και ο γάμος περιέχει 1ο χορό των νεόνυμφων ή ρόζ μπομπονιέρες θα τους σκοτώσω.Αλλά τί λέω;Οι φίλοι μου είναι σικάτοι και ακομπλεξάριστοι.Είναι αυτοί που είναι και δε θα έκαναν ποτέ καραγκιοζιλίκια.Μην πώ κιόλας οτι δε θα παντρευόντουσαν ποτέ.Μα ποτέ!!!

Τώρα στην κηδεία........Γαμώτο πολύ τον γούσταρα τον Σεργιανόπουλο.Εννοώ από όλες αυτές τις σταρόφατσες που κυκλοφορούν μου ήταν τρομερά συμπαθής.Κρίμα.Όλοι οι θάνατοι είναι άδικοι και σίγουρα οι δολοφονίες είναι οι χειρότερες.
Τουλάχιστον έζησε τη ζωή του ο άνθρωπος.Και προφανώς την καταευχαριστήθηκε κιόλας.
Μαλακία που βγαίνει η κουτσή Μαρία και λέει,λέει,λέει...
Τόσοι κάνουν αυτά που έκανε εκείνος σε χειρότερο βαθμό και μια χαρά τους βλέπω.Στο κάτω-κάτω της γραφής,ΜΑΓΚΙΑ ΤΟΥΣ.
Δέν είναι ούτε 15,ούτε 20 να μην καταλαβαίνουν.
Στο σπίτι του ήταν ο χριστιανός,όχι στο δρόμο.

Μακάρι να αφιέρωναν τα κανάλια τόσο χρόνο για τα παιδάκια που χάνονται κάθε χρόνο όσο αφιέρωσαν για το πώς και το γιατί της δολοφονίας του.

Τελικά το συμπέρασμα είναι το εξής: Ότι και να κάνεις,όπως και να το κάνεις,όποιος και αν είσαι σημασία έχει μόνο ένα πράγμα.Να είσαι αξιοπρεπής.Δύσκολονα το καταφέρεις,αλλά μια προσπάθεια δε βλάπτει.Έτσι,για να μή λένε...