Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

Το αύριο έπαψε από σήμερα να με φοβίζει

Ποιός να μου το'λεγε πως θ'άλλαζαν τόσα πολλά μέσα
σ'ένα (σχεδόν)χρόνο..
Πως εγώ θα άλλαζα?Πως δε θ'αναγνώριζα τον εαυτό μου
και θ'αναγκαζόμουν να με εφεύρω ξανά από την αρχή..
Μου αρέσει κι ας είμαι στον αέρα μετά από τόσον
καιρό σταθερότητας.
Μα θα μου πείς "είναι δυνατόν να σου αρέσει η ζωή
σου τώρα που όλα γκρεμίζονται γύρω σου?Η δουλειά
σου?Οι συνήθειές σου?Τώρα που δεν ξέρεις αν αύριο
θα πάς στο μαγαζί για δουλειά ή θα σε πάρουν τηλέφωνο
και θα σου πουν "κλείνουμε,μην έρθεις?"

Ναι,τώρα μου αρέσει η ζωή μου.Τώρα.Γιατί έχω την
ευκαιρία να κάνω κάτι που πραγματικά μου αρέσει
και να μη μείνω στην εύκολη λύση της δουλειάς του
μπαμπά,στο μέτριο μισθό,στη βόλεψη και στις ευθύνες
που πουθενά δεν οδηγούν,πουθενά δε μας βγάζουν..

Γιατί μόνο τώρα που είμαι στο πουθενά νιώθω καλά.
Γιατί στην τελική πάντα στο πουθενά ήμουν και μόνο
έτσι ξέρω να ζω.
Με την ασφάλεια είχα πάντα πρόβλημα.Βλέπεις δεν μου
την προσέφερε ποτέ κανείς,πού να ξέρω πώς είναι?

Μόνο στη σχέση μου επιδίωξα ασφάλεια και σταθερότητα,
στο "μαζί" δε χωρούν διαπραγματεύσεις.Μαζί και τέλος,
θα κάνω τα πάντα να μου είσαι καλά.Έτσι είμαστε κι οι
δυο μας καλά,ε?

Το αύριο έπαψε από σήμερα να με φοβίζει.

Άλλωστε δεν τα πάω καλά με την αναμονή.Τόσος πόνος,
τόσος κόπος,τόσα δάκρυα,ένα οδυνηρό διαζύγιο κι εμένα
να με πονά η αναμονή.

Κρεμασμένη σε ένα μπαλκόνι να περιμένω μια τον έναν
γονιό μια τον άλλο..Και στον κόσμο να γίνονται τόσα
κι εγώ αν περιμένω έστω κι ένα λεπτό να με πιάνουν
τα κλάματα πλέον.

Τί να κάνω?Αποφάσισα να αργώ λιγάκι εγώ.Πάντα.
Κλάματα τέλος.

Το αύριο έπαψε από σήμερα να με φοβίζει.

Μου αρέσει όπως το λέω.

Το αύριο έπαψε από σήμερα να με φοβίζει.

Ναι,αυτό ακριβώς.Μετά από μια περίοδο μεγάλης θλίψης.

Το αύριο έπαψε από σήμερα να με φοβίζει.

Ελπίζω κι εσάς.

7 σχόλια:

gregory είπε...

ΑΧ ΡΕ ΝΙΝΕΤΑ..ΧΑΡΗΚΑ ΠΟΥ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕς ΜΕΣΑ ΕΔΩ...ΚΑΙ ΜΕ ΣΥΓΚΗΝΗΣΕς ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ...ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΑ ΙΔΙΟ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ..ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΓΙΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΗΚΟΥς ΛΟΓΟΥς....ΜΗ ΜΕΤΑΝΙΝΗς ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΗς...ΔΙΚΙΟ ΕΧΕΙς ...
ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΩ..ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΝΟΙΚΤΟ ΜΥΑΛΟ..
Η ΖΩΗ ΘΕΛΗ ΤΑΛΕΝΤΟ...ΚΑΙ ΕΣΥ ΕΧΕΙΣ ΜΠΟΛΙΚΟ..

γυάλινο δάκρυ είπε...

Μάλλον τώρα νιώθεις ελεύθερη..

Το παιδί της πλατείας είπε...

Νινέτα τι κάνεις?
ο Γιάννης απο Ζάκυνθο είμαι το παιδί της πλατείας μου αρέσει το υπέροχο κείμενο και το πως σκέφτεσαι στην ζωή.
Να είσαι καλά και να περνάς ωραία.

ΥΓ
Πέρνα μια βόλτα απο την Πλατεία να τα πούμε
Σου αφιερώνω αυτο το τραγουδάκι
http://www.youtube.com/watch?v=x1vfm197yYM
Αν και ροκάς ακούω και λίγη Πέγκυ...

Raven είπε...

Σου εύχομαι μόνο τα καλύτερα και τα πιο όμορφα! Όλοι δυστυχώς περνάμε τις άσχημες φάσεις-περιόδους στην ζωή μας και στο τέλος βγάζουμε τα συμπεράσματά μας από αυτά που μάθαμε...

Εσύ έβγαλες το καλύτερο συμπέρασμα! :)

Φιλιά και stay well

Litanie des Saints είπε...

Μπράβο, μικρή μου!!!

Γιώργος είπε...

εγω που δεν καταλαβα γιατι πραγμα μιλας πειραζει? :(

Νινέτα(η μουρλή!!!) είπε...

*Greg μου να είσαι καλά*

*Δακράκι επιτέλους.Μετά από
όλα όσα έχουν συμβεί..
Τα ξέρεις,τα ξεπέρασα.
Ελπίζω κι εσύ να βρείς
το δρόμο σου*

*Το παιδί της πλατείας
Γιαννάκη καλωσήρθες*

*Τόνια είσαι γλύκα!*

*Litanie φιλί*

*Γιωργο μου δεν πειράζει
καθόλου.Σε σκεφτόμουν
πολύ αλλά η γαιδούρα
ούτε ένα τηλέφωνο δε σε
πήρα.Ντροπή.*